Povežite se sa nama

ambijent

Evropski konzervativci se udružuju kako bi spasili EU od Ursulinog zelenog dogovora

SHARE:

objavljen

on

Autori Adrian-George Axinia i António Tânger Corrêa

"Emisije [ugljika] moraju imati cijenu koja mijenja naše ponašanje", rekla je Ursula von der Leyen 2019. godine, kada se kandidirala za predsjednicu Evropske komisije.

Sada je očigledno da cilj ovih javnih politika nije bio samo smanjenje emisija ugljika – potraga koju neki smatraju utopijom – već i direktna kontrola nad industrijom. Od početka svog mandata, Ursula von der Leyen je ubrzala implementaciju dvostruke tranzicije – zelene i digitalne – kao primarnog cilja Evropske komisije.

Kratkim pozivanjem na retrospekciju možemo uočiti modus operandi Evropske komisije koji je inače uklonjen od demokratije, solidarnosti i prosperiteta i liči na moralno i profesionalno propadanje birokratske tvrđave koja je sada preuzela mašineriju Evropska unija. Konzervativne stranke poput AUR-a i CHEGA-e su u brojnim prilikama upozoravale da se EU udaljila od projekta koji su zamislili Konrad Adenauer ili Robert Schuman.

Prvo, koristeći izgovor za pandemiju COVID-a, europske birokrate ubrzale su agendu koju je koordinirala Ursula von der Leyen, povezujući NextGenerationEU sa zelenom tranzicijom, odnosno sa Green Deal-om. Stoga su uvjeti za dodjelu sredstava predviđenih nacionalnim planovima oporavka i otpornosti postali zavisni od prisvajanja programa Green Deal od strane država članica.

Zatim, čim je Rusija izvršila invaziju na Ukrajinu, Evropska komisija je našla novi izgovor da ubrza svoj program Zelenog dogovora. Stoga je uspostavio mehanizam REPowerEU, predlažući postizanje potpune nezavisnosti EU od fosilnih goriva do 2030. Prihvatanjem uslova Zelenog dogovora tempom koji je nametnula EU, suverenitet i energetska nezavisnost država članica polako su počeli da trpe, a neke države su izgubile svoje pozicije na tržištu energije, jer su imale prednosti koje su im davali prirodni resursi koje posjeduju.

Reklama

Možda bi za države koje nemaju takve resurse takav plan bio idealan, ali nacionalni interes treba da prevlada za sve. U ovom trenutku, zelena energija je preskupa i premala da bi pokrila potrebe tržišta EU i njenih građana, još više u srednjoj i istočnoj Evropi. Osim toga, povećanje cijena dozvola za zagađenje izdatih u okviru šeme Evropske unije za trgovinu emisijama dodatno je povećalo cijene energije, snizivši životni standard širom EU.
Ali, u nedostatku održive alternative, tvrdnja o smanjenju emisija ugljika u EU za 55% do 2030. i za 90% do 2040. (100% do 2050.), uključujući zatvaranje rudnika ili eliminaciju elektrana na plin i ugalj, osudit će Evropska privreda do bankrota, a građani do siromaštva i gladi. Nemoguće je eliminirati nešto bez prethodnog spremanja održive zamjene. Uništenje se ne može dogoditi bez alternative koja je već funkcionalna i dostupna.

Iako je došlo do snažnog odgovora na jedine dvije evropske političke grupe koje su skrenule pažnju na ova opasna pitanja, naime, ECR i ID grupe, neke države su priznale da zvanična retorika nije ništa drugo do prazne parole, koji potkopavaju ono što su naši preci izgradili decenijama i vekovima napornog rada. Na primjer, Njemačka zatvara vjetroelektrane kako bi ponovo otvorila svoje rudnike. Ove godine, dok su se protesti farmera širili Evropom, Ursula von der Leyen je polako pritiskala kočnicu i obećala akciju za smirivanje protesta.

Međutim, evropski politički establišment, sa svojom snažnom globalističkom agendom, odlučan je da nametne svoje političke i ideološke ciljeve po svaku cenu, zanemarujući ekonomski uticaj na države članice i uslove života njihovih građana. Zemlje poput Rumunije i Portugala, bogate plodnim tlom i prirodnim resursima, trebale bi biti u mogućnosti da iskoriste svoj puni ekonomski potencijal, ali umjesto toga, naš organski razvoj ometaju neki birokrate kojima ni rumunski ni portugalski građani nisu dali demokratski mandat.

Štaviše, s obzirom na podatke, važno je priznati da Evropska unija doprinosi samo 7% globalne emisije CO2. Nasuprot tome, Kina je odgovorna za 29%, a Sjedinjene Države za 14%. S obzirom na ove brojke, kako EU može ostati globalno konkurentna ako potkopava vlastite ekonomske interese radi ostvarivanja određenih političkih ideala?

Još jedna kontroverzna inicijativa evropskih birokrata je "Zakon o obnovi prirode". Ovaj zakonodavni projekat, koji je predložila Evropska komisija, ima za cilj obnovu degradiranih ekosistema, obnavljanje biodiverziteta i povećanje pozitivnog uticaja prirode na klimu i dobrobit ljudi. Međutim, kritičari tvrde da to predstavlja neomarksističku i totalitarnu viziju koja bi mogla dovesti do uništenja hidroelektrana, brana i sistema za navodnjavanje, povećati rizik od poplava, smanjiti obradivo zemljište i narušiti osnovna imovinska prava. Potencijalni ishodi ovog zakona mogli bi uključiti smanjenu proizvodnju hrane u Evropi, zaustavljene infrastrukturne projekte i gubitak radnih mjesta. U ovom scenariju, kako se Evropa može nadati da će se takmičiti sa nacijama kao što su Kina, Indija, Rusija ili Sjedinjene Države ako vodi politiku koja bi mogla potkopati njenu ekonomsku stabilnost?

Evropski zeleni dogovor mora se provoditi uz poštene i pravične uslove koji uzimaju u obzir specifične okolnosti svake države članice. Ovaj pristup osigurava da je prijelaz na klimatsku neutralnost društveno održiv i promovira ekonomski razvoj u svim regijama, umjesto da pogorša postojeće razlike. Ključno je da ove inicijative ne narušavaju nacionalnu sigurnost ili ekonomsku stabilnost.

Evropski lideri koji istinski teže čistijoj planeti, trebali bi pokazati svoje diplomatske vještine i napore izvan Evrope, osvrćući se na značajan doprinos drugih velikih ekonomija poput Kine i Rusije globalnim emisijama. Ovakvim pristupom bi se izbjeglo stavljanje nepotrebnog tereta na evropske države i građane.

Međutim, potrebni su nam jaki, vizionarski lideri da bi se to dogodilo. Marine Le Pen i Giorgia Meloni mogle bi podići Evropu iz zanoća i vratiti evropski projekat na prirodne kolosijeke. Potrebne su nam suverenističke stranke kao što su AUR i CHEGA u Evropskom parlamentu, stranke koje bi se borile za svoje građane i zastupale njihove interese u evropskim institucijama. Konzervativci se 9. juna udružuju kako bi vratili evropske resurse njenim ljudima i spasili EU od Ursulinog zelenog dogovora.

  • Adrian-George Axinia; Član Komore rumunskih parlamentaraca, kandidat za Evropski parlament za AUR;
  • António Tânger Corrêa; Bivši ambasador Republike Portugal; Kandidat za Evropski parlament za Chega, potpredsjednik Chega

Podijelite ovaj članak:

EU Reporter objavljuje članke iz raznih vanjskih izvora koji izražavaju širok spektar gledišta. Stavovi zauzeti u ovim člancima nisu nužno stavovi EU Reportera.

Trending